maandag 24 maart 2014

Extra kostuumdrama deel 1 (of 3 van 4..)

Ach ja, hoe kon het ook rustig blijven na het Antwerpse kostuumdrama??

Een tijdje terug zijn er kostuums uit onze auto gestolen. Dat was best sip. Met name omdat het vrij nieuwe kostuums waren. Ik gaf er destijds geen prio aan om gelijk nieuwe te maken. Ik denk dat ik toen ook nog niet zo'n inspiratie had. Of een ander stom excuus.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Want van uitstel komt afstel. En van afstel komt deadlinestress als je het 'ineens' nodig blijkt te hebben.
Het ging dus om de Charm kostuums. Ik had niet goed in mijn agenda gekeken en drie weken  voor Gala Nocturna kwam ik erachter dat Charm het weekend direct na Gala Nocturna ging zijn. ...en ik moest nog twee personen (Mannetje en moi) helemaal opnieuw van kleding voorzien. oja..heh..

Zeker voor mijn Mannetje vond ik het belangrijk dat hij er op en top uitzag. De vorige jas die ik voor hem had gemaakt, was ik heel trots op. Zijn nieuwe jas moest de oude overtreffen. 
En dus, zonder even na te denken, bood ik hem aan om de jas van een lap blauwe fluweel te maken. Fluweel dat ik al jaren zelf netjes had weggeborgen in de hoop er ooit nog een prinsessenjurk van te maken voor mijzelf. En nog voordat ik alternatieve stofjes kon aandragen was meneer (uiteraard) verkocht. Ja, dat fluweel moest het worden. 
Pijnlijke maar belangrijke les: als je het niet wil weggeven, laat het dan niet zien.
De details waren voorheen van goud, maar dit vond ik bij de huidige stof te flashy worden. Gelukkig had ik nog een mooi restlapje ijsblauw dupioni zijde liggen. Ik wilde het eigenlijk voor een corset gebruiken. En alweer praatte ik mijn mond voorbij. Nu wilde Mannetje ook de zijde, want alle andere stofjes wees hij af. 

Ik wilde een patroon in de jas maken met blauwe lijnen. De lijnen moesten elkaar in het midden ontmoeten. De jas is achter ook langer dan voor en loopt uit in een punt. De voering werd rood. Dat past bij de achtergrond van het karakter dat Mannetje op Charm speelt. Iedere jas die ik voor dit karakter maak, is telkens een stukje langer. Het is alsof de jas meereist met het karakter. Telkens als hij weer meer leert, groeit de jas mee ;) 

lastig om in perspectief te zien.. rechts is de midden-voor naad.. links loopt de schouderlijn. 

De hals is hoog sluitend. De lijnen gaan dus in een V voor en achter vallen.  Ik maakte het begin van de jas tussen het maken van allerlei stays door. Lief van Mannetje dat hij ook wilde helpen, want hij zag ook wel dat er een wolk van paniek in mijn hoofd ronddreef.
Mannetje helpt mij met kleine klusjes. Kleine maar zeeeer dankbare klusjes zoals naden platstrijken of een randje locken. Het zijn die dingen die mij meer tijd en rust geven om helder na te blijven denken. Want dat had ik nodig bij deze jas. Als ik te onzorgvuldig zou knippen of naaien, kwamen de lijnen niet meer goed uit en moest ik gaan smokkelen met het patroon zelf. Dat is niet de bedoeling en maakt het er ook niet mooier op. Na uren ploeteren had ik de V op het rugpand!

excuus voor de rommelfoto..

Aan de binnenkant zijn alle panden ook verstevigd met vlieseline. Anders wordt het heel rommelig. De naden zijn wel vier keer platgestreken/gestoomd. 
De voorkant van de jas was nog meer een uitdaging. niet alleen moesten de lijnen weer bij elkaar uitkomen, ook de haakjes moesten nu perfect op elkaar zijn afgestemd. En de voering moest er mooi in, want ik had halverwege bedacht dat de hoge kraag van de jas om te keren was. Dus dat de rode voering zichtbaar werd. Soms weet ik niet waarom ik dat soort rare dingen last minute bedenk. Zeker met tijdnood in het achterhoofd.

ik ben niet moe, heus. En ik verzuip ook niet in die jas :P

AARG BIJNA! de onderste lijnen kwamen net niet uit en ik heb nog wat zaken moeten tweaken. Dat is bijzonder frustrerend als de voering er al inzit. Maar het betere smokkelwerk doet een hoop. En het komt nu uit.

Hier nog wat work in progress plaatjes

nog niet afgewerkt, dat is het nu uiteraard wel

De mouw heb ik zelf een soort van getekend. Mannetje had namelijk geklaagd dat de mouwen die ik maak, altijd een beetje krap zijn. Dus nu had ik alles extra ruim geknipt en ook het mouwpatroon helemaal aangepast. Ik vind het zelf geen gezicht, maar hij is er happy mee.

Door alle gekte en het feit dat ik mijzelf ook nog van nieuwe kleding moest voorzien, stond Mannetje erop dat ik niet óók nog een pofbroek en tuniek voor hem ging maken. Dat was wel de bedoeling. Achteraf bezien, was me dat niet gelukt, denk ik. Want dit kostte als menig uur teveel.

Hier nog een actiefoto!
zie, de sluiting klopt!!

De zwarte blob die mijn outfit is, (laaaagjes!) komt in het laatste deel kostuumdrama aan bod.
Voor de komende Charm (in oktober) moet ik dus nog een nieuwe pofbroek en tuniek maken voor mijn Mannetje. Daar begin ik nu mee, zodat ik er relaxed aan kan werken.
Misschien leef ik ook wel voor die stressmomenten. Soms denk ik dat echt. Maar de klap die volgt als ik vervolgens weer ga ontspannen is het me niet waard. Om eerlijk te zijn merk ik nu ook beter dat mijn lichaam er boos om word. En dat is niet fijn. Ook niet voor de mensen om mij heen.

Het resultaat is prima. Het volgende dat ik goed onder de knie wil krijgen is het maken van zakken. Mooie binnenzakken, zoals je die in een blazer ziet. Dat is vast een technisch klusje. Het is het enige waar ik bij deze jas ontevreden over ben. Ik heb er ook geen foto's van genomen, want ik was er boos om. Mannetje is blij met zijn binnenzak, maar het kan gewoon veel mooier.

Dus uh ja, op naar het laatste deel kostuumdrama ^_^







dinsdag 18 maart 2014

Naar het bal, deel 2

En hier vervolgt mijn kostuumdrama. Want nu ik een paar stays had die goed paste, moest ik er nog een jurk omheen bouwen.
Een robe a l'anglaise, met een opgestoken achtergrond.
Hoe? wat? Nou, mijn voorbeeldplaatje was dit:

het idee! 

En dan in het rood.
In mijn hoofd had ik een rode dupionizijde. Met bloemen erop. Een diepe kleur rood. En zo vond ik ook dat het moest worden. Op de Albert Cuyp heb je een winkel die zijde verkocht. Vol goede moed sleurde ik Onna naar Amsterdam. Zij was mijn geweten. Voor als ik toch ineens de neiging kreeg om allerlei andere dingen te kopen.
En het is maar goed dat Onna bij me was. Want de Albert Cuyp is heel gevaarlijk. De stoffenwinkels zijn er niet goedkoop, maar hebben heel veel bijzondere stoffen. Zo stond ik per ongeluk met kant van €300 per meter in mijn handen. ..En werd ik de winkel uitgesleept door mijn geweten.
Ook de zijde waar ik mijn zinnen op had gezet bleek buiten het budget te liggen. Ik kon het niet aan mijn geweten verkopen dat mooi zijn belangrijker was dan rood staan op de bankrekening.
Dus ik moest concessies doen. Misschien een effen jurk, of toch niet persé rood.. Uiteindelijk werd de concessie: geen zijde maar taft.
Nu heb ik stiekem een hekel aan taft. Ik heb denk ik te veel mooie jurken lelijk zien worden door overmatig taftgebruik. Dat en michelennmannetjesjassen voor dames van in de 50 van ritselend blauw taft. Maar het taft dat we vonden, was van goede kwaliteit, dieprood...en met bloemetjes. Oh en €50 per meter goedkoper dan de zijde versie.

niet de beste foto, maar soit. dit is het!

Ondanks dat ik 4,5 meter had ingeslagen, wilde ik toch voorzichtig doen met de stof. Niets zo erg als blijkt dat je toch verkeerd hebt geknipt en weer opnieuw kan beginnen. Het taft heb ik van tevoren gestreken zodat het gekreukelde effect eruit ging. Door het rood zit een zwarte gloed, dat geeft de stof nog best een rijke glans. Alleen vond ik het teveel om ook de rok eronder van dezelfde stof te maken.

Dankzij wat reken en teken kunst van Nichtje had ik al gauw een passend patroon. De achterkant van de jurk heeft een speciale manier van plooien. En fourreau. Het komt er op neer dat je plooien in het rugpand van de jurk vastzet, en ze los laat waaieren op het moment dat de rok begint. Dat werd puzzelen. Want het moest uiteraard ook smaller toelopen in de taille (zoals op het voorbeeldplaatje).

Dit patroon is een schaalmodel, te vinden in Patterns of Fashion van Janet Arnold. Dat boek is mijn bijbel

Om tijd te besparen, voerde ik het lijfje met plakkatoen, in plaats van dat ik een 'traditionele' voering gebruikte. Plakkatoen is fantastisch spul. Het geeft een stevigere basis dan vlieseline en het houdt ook veel langer vast. Je kan het in allerlei maten van stevigheid kopen. Ik weet alleen maar dat er één plek in Nederland is die het verkoopt. Op de Haagse markt, niet mijn favoriete plek. Maar het is de trip waard. Gelukkig had Nichtje nog een restje plakkatoen liggen van precies de juiste stevigheid. Scheelt uren voerfrustratie.


De plooien van de en fourreau wilde ik niet verstevigd, omdat ik ze nog flexibel moest plooien. Helaas verliep dat niet zo mooi als ik had kunnen doen. Maar tegen deze tijd had ik nog 10 dagen om het kostuum af te maken en zat de stress er flink in.

En dan ook nog iets te heet gestreken! oh arg stress!

Maarrrr, het kreeg vorm! Daar was ik allang al blij mee. En dus na twee  dagen niet denken en wel heksen, Zat de jurk al voor 60% in elkaar. Het was alleen nog lang niet zoals ik het wilde.
hier nog met simpele onderrok..

de achterkant opgeplooid, zoals op het plaatje 

Er moest nog een mooie rok bij de jurk. Het wit stond wel erg zoet. En dus ging ik weer stofjes shoppen met Onna. Ditmaal in Winkel (jawel, dat bestaat!). Want daar staat een enorme stoffenhal. Wederom, levensgevaarlijk voor de portemonnee.  Het resultaat was 5 meter wit katoen en boreaux rood band. Om er een enorme petticoat/rok mee te maken.

heel veel plooi werk

De petticoat is gelukkig niet heel lastig. Rechttoe, rechtaan plooien. En had een heel meditatief, zen taakje geweest.. Als ik niet HEEL ERG GESTRESST was.
De reden voor al deze stress was niet meer alleen de jurk, het gala, het weten dat iedereen in iets supermoois zou verschijnen.. Maar ook het feit dat ik de week erna nog twee hele kostuums moest afhebben voor Charm (want die kostuums waren gejat uit de auto). 
Maar gelukkig vorderde de jurk gestaag.

het sierband bij de hals is met de hand aangezet.

Het lastigste aan de jurk is het passen. Om in de jurk te komen moest ik mezelf in alle onderkleding (stays, bumroll 2 petticoats) hijsen. En dan moest het door iemand anders afspelden. Want je wordt een onmanoeuvreerbaar schip in zo'n jurk. Dankzij mijn lieve Mannetje (die engelengeduld heeft) en Nichtje kon ik alles op tijd afwerken. Dus de dag voor Gala Nocturna was het selfie tijd.


Mijn grootste angst werd ook die avond bevestigd. De jurk paste nét niet goed. Hij was te ruim in de taille. Uiteindelijk heb ik op de hotelkamer in Antwerpen met grove steken de jurk AAAARRRRGG!
Maar het resultaat mag er wezen.Zie hier! allemaal af en mooi.




De volgende keer dat ik weer zo'n episch kostuum maak:
- Begin ik op tijd
- Heb ik niet ook nog 3232138190832 andere deadlines die bijna simultaan aflopen
- Doe ik niet meer moeilijk over de juiste stof vinden
- Maak ik passende stays
- Vraag ik op tijd om hulp

Maar ik ben wel blij
- Dat het goed zit
- Dat het er niet shabby uit ziet
- Dat taft niet zo'n drama is
- Dat ik er heel veel van heb geleerd
- Dat het allemaal binnen budget bleef

Meer kostuum drama volgt snel, maar dan larpkostuumdrama. 


vrijdag 14 maart 2014

Naar het bal deel 1

Een tijdje terug werd ik overgehaald om naar een heus bal te gaan. Gala Nocturna in Antwerpen. Sjiek de friemel. Het thema was gebaseerd op Belle en het Beest. En uiteraard een gothisch sausje eroverheen.
Omdat Nichtje al drie jaar een EPISCHE jurk aan het bouwen was, haalde ik haar over om ook mee te gaan. Nu had zij ook een reden om de jurk echt af te maken. Het was zonde om zoiets op de stapel "komt nooit af" projecten te gooien. 

Maar wat ging ik aan doen? Nichtje's jurk was een robe a la Francaise, zo'n Marie Antoinette jurk met enorme heupen. Prachtig!  Dus ik wilde ook iets 18e eeuwsigs. 

Als eerste wilde ik nieuwe stays maken. Stays zijn een soort corset die je lijf in een bepaalde pasvorm drukken. Het is niet zoals de bekende corsetten die je nu op veel gottik feestjes ziet. Die corsetten benadrukken de taille en doen dit met stalen baleinen. Tot op het punt dat je taille er zelfs kleiner van wordt.
Stays bestaan uit veel rieten baleinen. De nadruk ligt hier niet op de taille, maar meer op de voorgevel. Het drukt alles eigenlijk plat tegen je aan.
Eigenlijk worden stays gemaakt met walvisbalein, alleen is dat zielig voor de walvis. Dus kies ik riet. Riet heeft dezelfde kenmerken als echt balein. En het is de absolute basis om een 18e eeuwse jurk te maken. Of iets wat een beetje die sfeer heeft (want ik maak geen historisch correcte dingen).  Dus zonder passend ondergoed, geen mooie jurk.
Het maken zelf is niet moeilijk. Het is geen ingewikkeld klusje, het is wel VEEL werk omdat de onderkant van stays bestaan uit allemaal schulpjes. Die je met de hand moet afwerken als je een beetje mooi effect wenst.

 Mijn huidige paar had gebroken baleinen (dat krijg je met riet) in het midden. Ik had al veel vaker stays gemaakt, dus hoe moeilijk kon dat zijn! Right????

jawel, work in progress

In een avondje zaten deze zwarte stays in elkaar. Ik schraapte alle rieten baleinen die ik vond bij elkaar en BAM stays! Ha! Helemaal happy trok ik de stays aan, om erachter te komen dat het niet paste..... Wat krijgen we nou? Ik had netjes mijn zelfgetekende patroon gevolgd (een patroon dat ik al vaker succesvol had gebruikt zelfs). En nu werkten de stays niet zoals het hoorde. Ze waren net te ruim en het gaf niet het gewenste push-up effect dat zo kenmerkend is voor stays.
Geluk bij een ongeluk had Nichtje nog stays nodig, dus gaf ik dit paar aan haar om af te maken.

Vol goede moed begon ik aan het volgende paar stays. Ditmaal liefelijk cremewit met roze. Ik gebruikte wederom mijn eigen getekende patroon, maar ik knipte de stof wat nauwer. Een iets kleiner model zou het allemaal goedmaken, nietwaar? 

zoet en lief

Wederom superenthousiast paste ik de stays. En nou ja.. ze gingen aan.. Dat is positief, toch?  Lang verhaal kort: Deze stays waren te klein. Ja het ging aan, en ja het ging dicht, maar comfortabel was anders. Het push up effect was dermate groot waaroor ik vond dat het meer in een 18+ film thuishoorde. 
Gelukkig had één van mijn vriendinnen (Onna!) nog een paar stays nodig. Zij ging ook mee naar het feest. En zij is toevallig aan de petite kant. De stays staan haar perfect! Dus weer iemand happy en ik weer zonder nieuwe stays.

Ik had nu nog maar drie weken tot het bal. En nog geen passend ondergoed. Behalve dan mijn oude vertrouwde groene stays... Zonder praktische voorsluiting en met geknakte voorkant. Uiteindelijk heb ik grommend en zuchtend de stays langzaam ontleed. De geknakte baleinen vervangen voor nieuwe en alles weer voorzichtig teruggestopt. Het was me gewoon niet gegund, besloot ik. Geen nieuwe stays voor mij, maar wel een happy Nichtje en een happy Onna!

oud plaatje, maar back to square one voor mij

Voordeel van deze stays was het juiste pushup effect, perfecte pasvorm en naja, het is taftzijde. Dat geeft een sjiek gevoel, ookal ziet niemand het. Maar waar ik me kapot aan erger is dat ik dit patroon dus kwijt ben. De andere stays die ik heb gemaakt, hebben een ander patroon en die zit blijkbaar toch niet zoals gehoopt.

Na het weekend het vervolg, want nu er ondergoed is, kan de jurk geknipt worden.


vrijdag 28 februari 2014

Prinsesselijk

Onze eerste echte opdracht kwam eind 2013 binnen! De vraag was of we twee prinsessenjurken wilden maken. Voor twee dochters van een bekende van ons. Uiteraard wilden Nichtje en ik dat doen. We zijn immers al jaren stiekem zelf prinses, dus weten wij precies wat prinsessen dragen.

Alleen had ik nog nooit kinderkleding gemaakt. 
Meisjes hebben natuurlijk andere vormen dan vrouwen. Nou ja, minder vormen met name. Maar Nichtje gaf mij moed. Dit was niet ingewikkeld zoals een victoriaans corset. Dit was een opdracht die juist heel leuk was! Waar we al onze fantasie op los konden laten.

En zo begon het. Onze reis door kinderkledingland. De opdrachtgever wilde SUPERZOET. Dus wij kozen het liefste roze lapje satijn dat we in onze voorraad konden vinden. En babyblauw als extra kleur. Zo lief! Kantjes, bandjes, randjes.. We gingen helemaal los. Om uiteindelijk weer terug te komen op het feit dat er twee kleine meisjes in wilden rennen en spelen. Kleine prinsessen hoeven niet zoals grote prinsessen de hele dag op kantoor te werken  lintjes knippen. Die mogen nog spelen en huppelen. Dus misschien wat minder kant en wat meer bewegingsruimte.

Het lijfje en mouw

Nichtje en ik zijn een verrekt goed team. We vullen elkaars werkzaamheden prima aan. En dat ook zonder al teveel overleg. Het is soms alsof zij al weet wat ik ga doen en vice versa. Ook qua vaardigheden sluiten onze skills aan op elkaar. Zij heeft meer technisch inzicht en ik ben van de details. Dat betekent dat we taken van elkaar overnemen en elkaar ook dingetjes uitleggen. Het is een hele fijne, natuurlijke samenwerking.
Ik hoop echt dat we meer gezamenlijke projecten gaan doen.

lijfje voor een prinsesje! aaah kanjes en bandjes. De jurkjes zijn bijna identiek. Het andere jurkje heeft een ander kantje en hartjes waar hier een roosje is vastgezet. 

Vroeger speelden nichtje en ik ook altijd prinses. Wij waren prinsessen die ook konden toveren. Zo hebben we hele avonturen beleefd. En onze moeders waren ook heel goed in het maken van kleding.
Toen schoot ons iets binnen....
Wij hebben vroeger NOOIT dit soort mierzoete jurkjes gekregen! Nooit een prinsessenjurk om in te spelen, dansen, zingen en toveren! 
Maar.. maar... waren dit dan niet stiekem de jurkjes die wij altijd al wilden hebben? Het project werd ineens ook een beetje sentimenteel. Dus besloten we om nog beter ons best te doen voor de jurkjes.
In mijn hoofd zag ik een kleine Mone rondrennen in het roze jurkje. En een kleine, maar iets grotere Nichtje (ze is ouder dan ik) ernaast. Ja, zo moest het zijn. Bij navraag aan de Moeders kregen we te horen dat zij nooit zo'n jurkje hadden gemaakt omdat we er nooit meer uit zouden komen.  Daar zit een kern van waarheid in


Bijna af! 

Afgelopen week was het moment van de waarheid. De jurkjes waren af en gingen naar Opdrachtgever. Nu maar hopen dat zij er net zo weg van was als wij. Of beter nog, dat de echte prinsesjes zich er ook thuis in voelden. 


Zoet!!!!!

De reactie was positief!!!!!!  
 Opdrachtgever was heel blij en zij liet mij later deze week filmpjes zien van haar dochters die dansten en zongen zoals echte (disney)prinsessen dat doen.  Nichtje en ik zijn supertrots! Wij kunnen nu met een gerust hart zeggen dat de nieuwe generatie prinsessen helemaal stijlvol zijn. 

zaterdag 1 februari 2014

Lief Zoet Simpel

Zoals ik een paar posts geleden vertelde, heb ik in Pijnacker al het één en ander gemaakt.
Mijn zusje is vandaag (jawel 1 februari) jarig en is 26 geworden! JEEEEJ! Omdat zij heel creatief is, vind ik het ook leuk om voor haar dingen te maken. Dit is dus niet de eerste keer. Het is best goed voor het ego als iemand je maaksels met plezier draagt. En het geeft mij de drive om de volgende keer iets nóg mooiers of beters te maken voor haar.
Meestal houd ik het simpel voor zusje. Zusje is lief en schattig. Dus maak ik lieve en schattige kleding voor haar. Niet te flashy. En omdat ik weet dat elk kledingstuk dat Zusje draagt, onder grondige inspectie van de GrandMasters (Oma en Mama) staat, moet ik ook extra mijn best doen om simpele kledingstukken super mooi en af te maken. Niets geen uitstekende draadjes. of scheve zoompjes. Dat wordt opgemerkt, en teruggekoppeld. Uiteraard inclusief tips en trucs, maar ik ben gewoon nog niet zo behendig. 
No pressure!

Om te beginnen zag ik ergens in een verloren zak ontzettend schattige, gehaakte bloemetjes! 
bij navraag bleek dat Mama ze in een ver verleden had gehaakt. Dat moet ik ook eens leren!

Daar wilde ik een stofje bij zoeken! Zoiets schattigs en zoets kan ik toch niet laten liggen? Algauw viel mijn oog op een schattig zeegroen stofje met lila bloemetjes. Alleen was het van dat lichte katoen. Het type katoen dat met de verkeerde draadspanning op je machine kreukelt en uiteraard ook graag de benen neemt. Ik moest dus extra voorzichtig zijn. Stiksels uithalen zou betekenen dat er gaatjes achterblijven in de stof. De GrandMasters zouden dit zeker opmerken!

Met extra veel beleid koos ik een simpel blouse patroontje uit een Japans Lolita magazine uit. Mijn zusje past perfect in één van de standaard maten, omdat ze niet zo groot is. Maar gothic lolita is misschien een beetje te opzichtig voor Zusje. Dus paste ik de kraag en de mouwen aan. Geen extra ruches of hoog kraagje, less is more.

In plaats van regulier patroonpapier gebruik ik soms plastic afvalzak als patroon papier. Dat is dunner dus dan zie je beter wat je doet. Het blijft goed op de stof liggen omdat het vaak al heel snel statisch wordt.

Voordeel van een simpel patroon is dat het vaak ook niet super veel tijd kost om het in elkaar te zetten!
close up van het stofje! oeeeeh


En tadaaaa!!! Inmiddels zitten er ook knopen op. Maar  ik heb zo m'n best gedaan om het te laten lijken alsof je het blousje in een winkel hebt gekocht, in plaats van door één of andere leipe hobbyist is gemaakt. En ik ben er ook wel blij mee! 

Alleen het stomste komt nog. Gisteren was ik bij Zusje voor haar verjaardag alvast.. En ben ik blijkbaar helemaal vergeten het blouseje mee te nemen. AARG!! Sorry Zusje!! Ik ben zo'n zeef af en toe..
Uiteraard heb ik haar wel de plaatjes laten zien en daar was ze al heel blij mee. Sorry GrandMasters, jullie moeten nog even wachten voordat jullie dit kledingstuk kunnen inspecteren.

zondag 12 januari 2014

Vlekmonster

Het nieuwe atelier is inmiddels bijna helemaal ingericht. De eerste projectjes zijn ook af. Alleen zijn dat cadeautjes en ik wil de verassing nog even houden voor de ontvanger!

Dus een heel ander iets vandaag. Niet eens uit m'n atelier. Maar 'gewoon' thuis.  Ik wilde een kimono verven. Twee zeer getalenteerde vriendinnen gingen mij al voor en hebben ieder een prachtig zoet gekleurde kimono.  Dus nu ik. 
Bij de kimonowinkel in Amsterdam kocht ik een simpele, cremekleurige kimono. Helaas heb ik daar geen foto van, want de rest is een beetje in een opwelling gebeurd. Ik wilde een fuchsia kimono. Die kleur is niet makkelijk te vinden, dus leek verven mij de ideale uitdaging.
Ik had al wat tips en trucs ingewonnen bij mijn voorgangers in de kimonohobbyverfkunst. Het was belangrijk om te weten dat de kleur erg licht zou uitvallen. Dus stelde ik mijn verwachting bij. Lichtfuchsia was ook goed. Verder leek het mij handig om de kimono in de badkuip te verven en niet in de wasmachine. 

Gisteravond gooide ik enthousiast de kimono in mijn badkuip en  liet het een nachtje in lauw water staan. Vanmorgen had het water een vieze gelige kleur. Ik wil niet weten wat dat was.
Zo'n kimono zuigt water als een malle! Het ding was voor mijn gevoel 3 keer zo zwaar. Zelf uitwringen was ik na 3 minuten en 20cm stof verder, al helemaal zat. Dus terwijl ik de wasmachine zijn kleinste spoel en centrifuge programma liet draaien, holde ik de deur alweer uit naar de drogist voor verf.

Met het kleuradvies in mijn achterhoofd kocht ik zes pakjes verf.. Vier FELROZE (ja in hoofdletters want het deed pijn aan mijn ogen toen ik de kleur op het pakje zag) en oceaan blauw. Dat leek in mijn hoofd wel een soort fuschia paars te worden. Daar moest ook nog anderhalve kilo speciaal zout bij. Het verven van de kimono, was nu al duurder dan de kimono zelf. Maar hey, eyes on the priiiize!
Helemaal happy, mikte ik thuis de kimono weer in de badkuip, deed er 30 liter water bij en begon enthousiast de verf erbij te gooien. Eerst al het roze.  Alleen verspreidde het voor geen meter. Zeker waar het roze verf, gemixt met het zout de stof raakte, bleef het direct liggen. De kimono was ook gewoon veel te groot voor de badkuip. Dus moest ik de blauwe verf aan de andere kant doen. Het zou allemaal welgoedkomen als ik ging roeren en mixen. Toch?

Explosie aan kleur! Zo vrolijk!

Hm.. nu zag het eruit als een verloop, een rommelige, vlekkige verloop zelfs. Nogmaals, meer roeren! het wordt echt wel egaal!

...dit is geen fuchsia.

Na 20 minuten roeren in een badkuip vol toververf leek dit het meest egale resultaat te worden. Niet echt fuchsia... Maar ik hield goede moed. De kleur zou lichter worden, en nu zag het er niet meer uit als een vlekkige overloop.  Ik heb het goedje nog zo'n 45 minuten laten rusten en toen de hele bups weer door het spoel en centrifuge programma gehaald. Het resultaat is..

MEH!

MEH is het resultaat! Wat moet ik hier nou mee. Er zit wel fuchsia in.. Maar de bovenkant van de kimono is overduidelijk paars. Ook zijn de vlekken toch blijven zitten..  Het is nu dus een vlekmonster. Ik heb een kimono met 40 soorten paars/roze, die overduidelijk niet licht is uitgevallen...
Oh en night-elf paarse handen, want ik dacht dat kleine latex handschoentjes mij wel gingen beschermen tegen het paarse badkuipwater.. think again.

Nog even extra flits om alle soorten paars te showen

Vraag is.. wat moet ik nu? Zal ik het nog een keer over doen? maar met welke kleur dan? Zou een behandeling met roze nog pakken, of kan ik nu beter gewoon twee pakjes blauw erin doen en hopen dat het zo wordt als het donkerste paars?  Of toch zo laten en met gouden verf versiersels aanbrengen.. Dan wordt het over de top kitsch!

Nog geen slechte selfies want het monster is nog nat.
Dus.. de volgende keer dat ik dit doe, maak ik eerst het hele mengsel aan verf.. doe dat in het water, en DAN PAS het kledingstuk erbij.. ahem ja. Soms werkt mijn enthousiasme tegen mij. Ik geef dit nog niet op. Het is nog geen verloren kledingstuk. Ik moet nu wel even een tactische oplossing bedenken.









maandag 23 december 2013

Het laatste jurkje

De maat was vol. Nichtje en ik hadden genoeg van het gedoe met één van onze medehuurders. Ik heb er hier niet zoveel over losgelaten, want da's niet netjes enzo. Maar lang verhaal kort, we voelden ons niet meer op ons gemak in onze atelierruimte. De plek die begon als een oase van rust is het afgelopen half jaar veranderd in een touwtrekspel tussen medehuurder en verhuurder. Iedere keer dat we er naartoe gingen, vroegen Nichtje en ik ons af wat er nu weer gebeurd zou zijn.
We wisten ook dat we er in het eerste kwartaal van 2014 er uit moesten, dus waarom nog langer wachten?

Alleen... alleen... waar moesten we dan heen?? Met al onze ideetjes die eindelijk weer opborrelden? Want ik was er nog lang niet klaar mee! En een eigen ruimte om in te fröbelen is meer dan ideaal. Misschien ben ik er wel een beetje verwend van geraakt..
Alle lof voor onze verhuurder. Die belden de dag nadat we hadden opgezegd met de vraag of we misschien interesse hadden in een nieuwe locatie. Uiteraard! Nou, deze was in.... Pijnacker.
Nichtje en ik keken elkaar moeilijk aan. Pijnacker. Klinkt als middle-of-nowhere. Maar na een kijkje nemen op de locatie zelf, waren we om. Het is super groot en goed te doen met OV. Sterker nog, het ligt voor mij direct op de route van werk naar huis. Hoe handig!

Maar voordat we al onze rommeltjes inpakten, had ik nog één deadline. Nog één project dat ik af moest hebben. Want ik had een gotisch verantwoord feestje. Dus een gotisch verantwoord jurkje is dan wel op z'n plaats. 
Ditmaal aangemoedigd door Nichtje om niet iets standaard te doen uit een patronenboekje. Nichtje vindt dat ik echt wel mijn eigen dingen in een patroon kan verwerken. Ze heeft gelijk. Maar ik ben zo'n enorme twijfelkont. Ik zit mezelf ermee in de weg, overdenk alles en maak van een heuveltje de Mont Blanc. Nu dus niet. Want Nichtje moedigde mij aan. En in mijn haast vergat ik foto's te maken van de stofjes en het werkproces. AAAH!!

De achterkant!

Eigenlijk is de stof helemaal niet zo bijzonder ook. Het is bordeauxrood tricot en een restlapje kant. Het blijft een uitdaging om dingen te maken met alle lappen die ik heb, in plaats van nieuwe te kopen. Het brengt kaders en limieten aan bij het bedenken wat ik wil maken. Eigenlijk best fijn, want zo kan ik niet per ongeluk verzeild raken in een mega project met maar luttele uurtjes tijd om het te maken.
Mijn scriptiebegeleider heeft mij ooit eens het principe KISS uitgelegd. Keep It Simple Stupid (ja ik weet, het betekent iets anders, maar het is mij zo geleerd!). Dat principe probeer ik ook in mijn werk vast te houden. En het werkt. Langzaam maar zeker.. Want nu kon ik op tijd naar het feestje in dit!

Woohoo, het mannetje maakt vooruitgang in zijn wazige fotoskills! 

Tadaa! helemaal feest proof!. De halslijn is ook nog eens versierd met een randje kant.. Maar zoveel details mag ik nog niet verlangen in de foto's  van mijn mannetje. Dus jeej, happy!

Wat ging goed: Het patroon aanpassen en verwerken op mijn manier. 
Waar ben ik blij mee: Ik had het ruim op tijd af
Wat kon beter: ik had het jurkje moeten voeren.. Nu kruipt ie omhoog zonder onderjurk, niet heel classy.

Volgende post is vanuit Pijnacker!! woohooooo