woensdag 30 juli 2014

Ga terug naar start

Goh, mijn laatste post hier was eind april. Hmmm het is nu eind juli. Ik ben niet zo'n brave blogposter. 
Het had ook wel zo z'n redenen. Weinig inspiratie, druk druk druk, het werkte gewoon even niet meer voor me.

Nichtje en ik zijn inmiddels ook uit onze ruimte in Pijnacker gegaan. Het was in theorie echt een super locatie. In de praktijk merkten we dat we er steeds minder kwamen. Reden? Toch de reis ernaartoe en weer terug. In onze tijd daar hebben we hele avonturen gehad met het OV, niet al die avonturen waren even leuk.
Wel vond ik het heel erg fijn om een eigen ruimte te hebben. Waar ik geen rekening hoefde te houden met buren/katten/vent. Ook de grootte van de ruimte was heel fijn. Niet dat ik die 80m2 nou helemaal nodig had... Maar het is heerlijk om te ijsberen over grotere oppervlaktes.
Voorlopig zoek ik niet zo heel actief naar een nieuwe ruimte. Nichtje en ik hebben toch hogere eisen dan verwacht. En dan is het met name de locatie waar die hoge eis ligt. Oh en de prijs. Want ik kan vast wel een kantoor/atelier vinden in de buurt van werk, alleen is het duur. Dussuh, loterij winnen dan maar!

Heb ik dan echt helemaal niks uitgevoerd de afgelopen maanden?? Nee dan zou ik liegen. 
Ik heb een outfit voor mijn Pict gemaakt die ik op de Moots en Sum speel;
ik heb meerdere dingen gepoogd te maken en weer weggegooid halverwege want het lukte niet;
ik heb een eerste thuiswerkproject afgerond. Een tule rokje met elastiekband. Ja supersimpel maar eindelijk iets waar ik niet verdrietig van werd tijdens het maken.

Dus hieronder wat foto's een slechte selfie.

 Pictdingen. Een goede vriendin inspireerde mij met haar prachtige pictenkleding. En gelukkig mocht ik wat kleding van haar lenen om een beetje de kunst van het borduren af te kijken. Dit is een schort. Rechte lap voor, rechte lap achter en dat rode ding heb ik erop geborduurd. Dankzij ProjectPict heb ik ontdekt dat ik het superfijn vind om dingen te borduren. Wel grof werk, want ik heb de fijne dingetjes nog niet geprobeerd.


 Simpel randje geeft toch net even wat meer feel aan je anders lege tuniek. Ja ik heb alleen detail foto's van ProjectPict. Moet het nog maar eens mooi op de foto zetten. Op de Moots was ik toch meer aan het rondrennen dan verwacht.

 Het ultieme valsspelen, de applicatie  is niet aangezet, maar opgestreken met dubbelzijdig plakvlies. Ja ik was te ambitieus en nee ik had geen tijd meer om het op de juiste manier te doen.  Hmm het applicatiedeel lijkt hier niet symmetrisch, dat is hij wel. Zal wel een vouw in de stof liggen ergens.


 Want al mijn tijd zat in het detailwerk. De koorden aan de zijkant van mijn schort zijn gepunnikt. Dat waren 2 avonden Mad Men kijken en verstand op 0 .

Ik ben blij met ProjectPict versie 1. Uiteraard is versie 2 al in de maak ;) . Er moet nog een broek bijkomen en een mantel. Want die dingen had ik nu geleend. 

En nu het eerste thuiswerkproject sinds vorig jaar! 2 meter zacht tule en verder geen idee wat ik aan het doen was.
 maar dit is het geworden


 simpel, prima


 oh en dit heb ik voor het eerst gedaan. Het lijkt een beetje op smockwerk, maar het zijn eigenlijk 6 dunne elastieken in buisjes door een band heen getrokken. Wederom, valsspelen want ik had geen smockelastiek.


Zoals beloofd, de slechte selfie. Het was na middernacht. Negeer de sokken.
Mannetje vindt dat ik te volwassen (heel politiek correct) ben voor het rokje. Ik ben er nog niet over uit.


Al in al, de inspiratie keert terug, m'n spulletjes staan binnen handbereik... En laatste detail (zeker niet onbelangrijk) ik heb een ultieme kniptafel gescoord bij Ikea. Die ook nog eens een eettafel is. Ha!

donderdag 24 april 2014

Kostuumdrama deel 4 - de leste

Ik heb dit blogje nu al 10 keer geschreven, gelezen en weer gedelete. Serieus.
Ondertussen ben ik ook al weer een project of wat verder, want ik sta niet stil. Maar ik had mezelf beloofd om al het kostuumdrama op te schrijven. 
De reden dat ik deze post steeds delete is dat ik eigenlijk geen goede foto's heb om het verhaal rond te schrijven. Ik heb echt van alles geprobeerd, maar het kostuum laat zich niet fotograferen zoals ik het wil. Er zijn vast pro's die het wel kunnen, maar er ontbreekt ook zoiets als tijd. 
Het kostuum is ook geen pro-foto's waardig. Het was een enorme haastklus. Ik wilde teveel in te weinig tijd (hey, what's new?) en concessies doen is stom. 
Niet alleen Mannetje's kostuum was vorig jaar gejat, ook mijn Charm kostuum is onbedoeld van eigenaar gewisseld. Dus daar zat ik dan. In m'n atelier in Pijnacker. Vijf dagen voor het evenement en nog steeds niks om aan te doen.
En natuurlijk was ik veel te eigenwijs om iets te lenen van iemand. Of een oud kostuum af te stoffen. Pfffff, waar is de uitdaging dan? Dat was niet passend voor mijn personage. Ik wilde iets kittigs! Iets met leer en een jurkje en een jas en en en... oh ja ik werk ook nog 32 uur op kantoor...

Dus:  verstand op 0 en  volle kracht vooruit!
*kuch*...
/panic!

Moeder ingeschakeld om aan zwart nicky velours te komen voor een overjas/vest. Een stof waarvan ik dacht dat die redelijk "standaard" was voor de gemiddelde stoffenwinkel/markt. Uiteraard niet te krijgen in Rotterdam, en in Leiden ook al niet. Gelukkig kon mijn moeder mij verder helpen. De stof zelf bereikte mijn atelier op donderdag, en dankzij de skillz van mijn Mannetje zat de jas gauw in elkaar (vele handen..). jeej!

Met Nichtje geshopt voor een basisjurkje. Zwart. Simpel. Dat lijkt een redelijk haalbare opdracht, right? Gewoon een skaterdress, zoals dat dan heet.. Zo'n jurkje vinden, kostte de hele middag/avond aan gebundelde shopping-powers. Grrrr, dat stond niet in de planning!

Moeder ook maar ingeschakeld voor leer. Die wist een leren broek uit een kast te toveren. De broek was van Zusje, maar ze droeg 'm nooit. Dus die mocht ik hebben. Alleen wilde ik een leren jurkje.. Of tuniek.. In ieder geval geen broek. Maar wat niet is, kan nog komen. Vol optimisme pakte ik een tornmesje en trok de broek uit elkaar. Al snel ontstond een idee voor een jurkje. Misschien ging dat nog wel lukken ook

tadaa, uit de broek herrees een voorpand!

Het leer van de broek is niet supermooi. En ik had ook niet genoeg leer in één broek voor een jurkje. Een poging om pandjes van leer af te wisselen met pandjes van skai leer faalde miserabel. Ondertussen besloot mijn naaimachine ook dat het spoelhuisje net zo goed los kon komen van de machine, en vlogen er twee leernaalden naar m'n gezicht omdat ik ze niet strak genoeg had vastgeschroefd.

Maar waarom zou ik zomaar het bijltje erbij neergooien? Stoppen is voor mietjes!

Thuis had ik in m'n bakken larpkleding nog een leren broek gevonden. Een leren broek is ook wel een beetje larper basiskit. Dus ik was gered! Geen vieze skai/leer hybrides nodig, hah. Wel had ik nu een enorm tijdsprobleem. Het was al donderdag, nog een dag voor de larp. Ik kon mezelf niet opdelen. Dat leek, gezien de hoeveelheid werk die er nog lag, wel de enige reeele optie om alles af te krijgen.

Gelukkig was daar Onna. 
Onna had mij al meerdere malen via de chat/whatsapp moeten aanhoren over dit redelijk debiele plan. Ze had ook al aangeboden om in haar kledingkast eens te kijken wat ik kon lenen. En ze wees mij ook op mijn gebrek aan alles om de klus nog af te krijgen.
Onna is mijn held. Op de vrijdag van de larp kwam ze helpen! En ik had die hulp écht nodig ook. Ze had nog extra accessoires mee, een warm vest want nicky velours is ook weer niet zo heel warm.
Samen gingen we supersnel en efficiënt te werk.
De tweede broek werd als een malle uit elkaar getrokken en omgevormd tot meer jurkpandjes. Ik had zelfs nog tijd om wat semi-interessante sierstiksels uit te proberen op het rugpand.

sierstiksels. So decorate, very style, wow. :P

De binnenkant van de naden kreeg ik eerst niet mooi plat. Het bleef maar uitstaan.. en dat zag er niet uit. De oplossing? Lijmpistool. Ja. Ik heb kleding gelijmd. Het werkt. Aw yeah!
mwahahahahaha!

Mijn hesje/overjurkje was om half zes 's middags af. Dat hebben we gevierd met lekker eten. 
Het probleem is dus dat ik geen mooie plaatjes heb van de hele outfit. Zwart op zwart op zwart fotografeert echt voor geen meter met de mobiel. Sorry. 

de voorkant. nee het is verder niet afgewerkt. maar halleluja het was af!

Dus:
Mama, Nichtje, Zusje, Mannetje en Onna.. EXTRA SUPERBEDANKT!
Iedereen die me in de periode tussen Gala Nocturna en Charm heeft moeten tolereren: SUPERBEDANKT!
Ik was geloof ik niet zo lief meer op het einde. Ik beloof beterschap.

Echt.

 

maandag 24 maart 2014

Extra kostuumdrama deel 1 (of 3 van 4..)

Ach ja, hoe kon het ook rustig blijven na het Antwerpse kostuumdrama??

Een tijdje terug zijn er kostuums uit onze auto gestolen. Dat was best sip. Met name omdat het vrij nieuwe kostuums waren. Ik gaf er destijds geen prio aan om gelijk nieuwe te maken. Ik denk dat ik toen ook nog niet zo'n inspiratie had. Of een ander stom excuus.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Want van uitstel komt afstel. En van afstel komt deadlinestress als je het 'ineens' nodig blijkt te hebben.
Het ging dus om de Charm kostuums. Ik had niet goed in mijn agenda gekeken en drie weken  voor Gala Nocturna kwam ik erachter dat Charm het weekend direct na Gala Nocturna ging zijn. ...en ik moest nog twee personen (Mannetje en moi) helemaal opnieuw van kleding voorzien. oja..heh..

Zeker voor mijn Mannetje vond ik het belangrijk dat hij er op en top uitzag. De vorige jas die ik voor hem had gemaakt, was ik heel trots op. Zijn nieuwe jas moest de oude overtreffen. 
En dus, zonder even na te denken, bood ik hem aan om de jas van een lap blauwe fluweel te maken. Fluweel dat ik al jaren zelf netjes had weggeborgen in de hoop er ooit nog een prinsessenjurk van te maken voor mijzelf. En nog voordat ik alternatieve stofjes kon aandragen was meneer (uiteraard) verkocht. Ja, dat fluweel moest het worden. 
Pijnlijke maar belangrijke les: als je het niet wil weggeven, laat het dan niet zien.
De details waren voorheen van goud, maar dit vond ik bij de huidige stof te flashy worden. Gelukkig had ik nog een mooi restlapje ijsblauw dupioni zijde liggen. Ik wilde het eigenlijk voor een corset gebruiken. En alweer praatte ik mijn mond voorbij. Nu wilde Mannetje ook de zijde, want alle andere stofjes wees hij af. 

Ik wilde een patroon in de jas maken met blauwe lijnen. De lijnen moesten elkaar in het midden ontmoeten. De jas is achter ook langer dan voor en loopt uit in een punt. De voering werd rood. Dat past bij de achtergrond van het karakter dat Mannetje op Charm speelt. Iedere jas die ik voor dit karakter maak, is telkens een stukje langer. Het is alsof de jas meereist met het karakter. Telkens als hij weer meer leert, groeit de jas mee ;) 

lastig om in perspectief te zien.. rechts is de midden-voor naad.. links loopt de schouderlijn. 

De hals is hoog sluitend. De lijnen gaan dus in een V voor en achter vallen.  Ik maakte het begin van de jas tussen het maken van allerlei stays door. Lief van Mannetje dat hij ook wilde helpen, want hij zag ook wel dat er een wolk van paniek in mijn hoofd ronddreef.
Mannetje helpt mij met kleine klusjes. Kleine maar zeeeer dankbare klusjes zoals naden platstrijken of een randje locken. Het zijn die dingen die mij meer tijd en rust geven om helder na te blijven denken. Want dat had ik nodig bij deze jas. Als ik te onzorgvuldig zou knippen of naaien, kwamen de lijnen niet meer goed uit en moest ik gaan smokkelen met het patroon zelf. Dat is niet de bedoeling en maakt het er ook niet mooier op. Na uren ploeteren had ik de V op het rugpand!

excuus voor de rommelfoto..

Aan de binnenkant zijn alle panden ook verstevigd met vlieseline. Anders wordt het heel rommelig. De naden zijn wel vier keer platgestreken/gestoomd. 
De voorkant van de jas was nog meer een uitdaging. niet alleen moesten de lijnen weer bij elkaar uitkomen, ook de haakjes moesten nu perfect op elkaar zijn afgestemd. En de voering moest er mooi in, want ik had halverwege bedacht dat de hoge kraag van de jas om te keren was. Dus dat de rode voering zichtbaar werd. Soms weet ik niet waarom ik dat soort rare dingen last minute bedenk. Zeker met tijdnood in het achterhoofd.

ik ben niet moe, heus. En ik verzuip ook niet in die jas :P

AARG BIJNA! de onderste lijnen kwamen net niet uit en ik heb nog wat zaken moeten tweaken. Dat is bijzonder frustrerend als de voering er al inzit. Maar het betere smokkelwerk doet een hoop. En het komt nu uit.

Hier nog wat work in progress plaatjes

nog niet afgewerkt, dat is het nu uiteraard wel

De mouw heb ik zelf een soort van getekend. Mannetje had namelijk geklaagd dat de mouwen die ik maak, altijd een beetje krap zijn. Dus nu had ik alles extra ruim geknipt en ook het mouwpatroon helemaal aangepast. Ik vind het zelf geen gezicht, maar hij is er happy mee.

Door alle gekte en het feit dat ik mijzelf ook nog van nieuwe kleding moest voorzien, stond Mannetje erop dat ik niet óók nog een pofbroek en tuniek voor hem ging maken. Dat was wel de bedoeling. Achteraf bezien, was me dat niet gelukt, denk ik. Want dit kostte als menig uur teveel.

Hier nog een actiefoto!
zie, de sluiting klopt!!

De zwarte blob die mijn outfit is, (laaaagjes!) komt in het laatste deel kostuumdrama aan bod.
Voor de komende Charm (in oktober) moet ik dus nog een nieuwe pofbroek en tuniek maken voor mijn Mannetje. Daar begin ik nu mee, zodat ik er relaxed aan kan werken.
Misschien leef ik ook wel voor die stressmomenten. Soms denk ik dat echt. Maar de klap die volgt als ik vervolgens weer ga ontspannen is het me niet waard. Om eerlijk te zijn merk ik nu ook beter dat mijn lichaam er boos om word. En dat is niet fijn. Ook niet voor de mensen om mij heen.

Het resultaat is prima. Het volgende dat ik goed onder de knie wil krijgen is het maken van zakken. Mooie binnenzakken, zoals je die in een blazer ziet. Dat is vast een technisch klusje. Het is het enige waar ik bij deze jas ontevreden over ben. Ik heb er ook geen foto's van genomen, want ik was er boos om. Mannetje is blij met zijn binnenzak, maar het kan gewoon veel mooier.

Dus uh ja, op naar het laatste deel kostuumdrama ^_^







dinsdag 18 maart 2014

Naar het bal, deel 2

En hier vervolgt mijn kostuumdrama. Want nu ik een paar stays had die goed paste, moest ik er nog een jurk omheen bouwen.
Een robe a l'anglaise, met een opgestoken achtergrond.
Hoe? wat? Nou, mijn voorbeeldplaatje was dit:

het idee! 

En dan in het rood.
In mijn hoofd had ik een rode dupionizijde. Met bloemen erop. Een diepe kleur rood. En zo vond ik ook dat het moest worden. Op de Albert Cuyp heb je een winkel die zijde verkocht. Vol goede moed sleurde ik Onna naar Amsterdam. Zij was mijn geweten. Voor als ik toch ineens de neiging kreeg om allerlei andere dingen te kopen.
En het is maar goed dat Onna bij me was. Want de Albert Cuyp is heel gevaarlijk. De stoffenwinkels zijn er niet goedkoop, maar hebben heel veel bijzondere stoffen. Zo stond ik per ongeluk met kant van €300 per meter in mijn handen. ..En werd ik de winkel uitgesleept door mijn geweten.
Ook de zijde waar ik mijn zinnen op had gezet bleek buiten het budget te liggen. Ik kon het niet aan mijn geweten verkopen dat mooi zijn belangrijker was dan rood staan op de bankrekening.
Dus ik moest concessies doen. Misschien een effen jurk, of toch niet persé rood.. Uiteindelijk werd de concessie: geen zijde maar taft.
Nu heb ik stiekem een hekel aan taft. Ik heb denk ik te veel mooie jurken lelijk zien worden door overmatig taftgebruik. Dat en michelennmannetjesjassen voor dames van in de 50 van ritselend blauw taft. Maar het taft dat we vonden, was van goede kwaliteit, dieprood...en met bloemetjes. Oh en €50 per meter goedkoper dan de zijde versie.

niet de beste foto, maar soit. dit is het!

Ondanks dat ik 4,5 meter had ingeslagen, wilde ik toch voorzichtig doen met de stof. Niets zo erg als blijkt dat je toch verkeerd hebt geknipt en weer opnieuw kan beginnen. Het taft heb ik van tevoren gestreken zodat het gekreukelde effect eruit ging. Door het rood zit een zwarte gloed, dat geeft de stof nog best een rijke glans. Alleen vond ik het teveel om ook de rok eronder van dezelfde stof te maken.

Dankzij wat reken en teken kunst van Nichtje had ik al gauw een passend patroon. De achterkant van de jurk heeft een speciale manier van plooien. En fourreau. Het komt er op neer dat je plooien in het rugpand van de jurk vastzet, en ze los laat waaieren op het moment dat de rok begint. Dat werd puzzelen. Want het moest uiteraard ook smaller toelopen in de taille (zoals op het voorbeeldplaatje).

Dit patroon is een schaalmodel, te vinden in Patterns of Fashion van Janet Arnold. Dat boek is mijn bijbel

Om tijd te besparen, voerde ik het lijfje met plakkatoen, in plaats van dat ik een 'traditionele' voering gebruikte. Plakkatoen is fantastisch spul. Het geeft een stevigere basis dan vlieseline en het houdt ook veel langer vast. Je kan het in allerlei maten van stevigheid kopen. Ik weet alleen maar dat er één plek in Nederland is die het verkoopt. Op de Haagse markt, niet mijn favoriete plek. Maar het is de trip waard. Gelukkig had Nichtje nog een restje plakkatoen liggen van precies de juiste stevigheid. Scheelt uren voerfrustratie.


De plooien van de en fourreau wilde ik niet verstevigd, omdat ik ze nog flexibel moest plooien. Helaas verliep dat niet zo mooi als ik had kunnen doen. Maar tegen deze tijd had ik nog 10 dagen om het kostuum af te maken en zat de stress er flink in.

En dan ook nog iets te heet gestreken! oh arg stress!

Maarrrr, het kreeg vorm! Daar was ik allang al blij mee. En dus na twee  dagen niet denken en wel heksen, Zat de jurk al voor 60% in elkaar. Het was alleen nog lang niet zoals ik het wilde.
hier nog met simpele onderrok..

de achterkant opgeplooid, zoals op het plaatje 

Er moest nog een mooie rok bij de jurk. Het wit stond wel erg zoet. En dus ging ik weer stofjes shoppen met Onna. Ditmaal in Winkel (jawel, dat bestaat!). Want daar staat een enorme stoffenhal. Wederom, levensgevaarlijk voor de portemonnee.  Het resultaat was 5 meter wit katoen en boreaux rood band. Om er een enorme petticoat/rok mee te maken.

heel veel plooi werk

De petticoat is gelukkig niet heel lastig. Rechttoe, rechtaan plooien. En had een heel meditatief, zen taakje geweest.. Als ik niet HEEL ERG GESTRESST was.
De reden voor al deze stress was niet meer alleen de jurk, het gala, het weten dat iedereen in iets supermoois zou verschijnen.. Maar ook het feit dat ik de week erna nog twee hele kostuums moest afhebben voor Charm (want die kostuums waren gejat uit de auto). 
Maar gelukkig vorderde de jurk gestaag.

het sierband bij de hals is met de hand aangezet.

Het lastigste aan de jurk is het passen. Om in de jurk te komen moest ik mezelf in alle onderkleding (stays, bumroll 2 petticoats) hijsen. En dan moest het door iemand anders afspelden. Want je wordt een onmanoeuvreerbaar schip in zo'n jurk. Dankzij mijn lieve Mannetje (die engelengeduld heeft) en Nichtje kon ik alles op tijd afwerken. Dus de dag voor Gala Nocturna was het selfie tijd.


Mijn grootste angst werd ook die avond bevestigd. De jurk paste nét niet goed. Hij was te ruim in de taille. Uiteindelijk heb ik op de hotelkamer in Antwerpen met grove steken de jurk AAAARRRRGG!
Maar het resultaat mag er wezen.Zie hier! allemaal af en mooi.




De volgende keer dat ik weer zo'n episch kostuum maak:
- Begin ik op tijd
- Heb ik niet ook nog 3232138190832 andere deadlines die bijna simultaan aflopen
- Doe ik niet meer moeilijk over de juiste stof vinden
- Maak ik passende stays
- Vraag ik op tijd om hulp

Maar ik ben wel blij
- Dat het goed zit
- Dat het er niet shabby uit ziet
- Dat taft niet zo'n drama is
- Dat ik er heel veel van heb geleerd
- Dat het allemaal binnen budget bleef

Meer kostuum drama volgt snel, maar dan larpkostuumdrama. 


vrijdag 14 maart 2014

Naar het bal deel 1

Een tijdje terug werd ik overgehaald om naar een heus bal te gaan. Gala Nocturna in Antwerpen. Sjiek de friemel. Het thema was gebaseerd op Belle en het Beest. En uiteraard een gothisch sausje eroverheen.
Omdat Nichtje al drie jaar een EPISCHE jurk aan het bouwen was, haalde ik haar over om ook mee te gaan. Nu had zij ook een reden om de jurk echt af te maken. Het was zonde om zoiets op de stapel "komt nooit af" projecten te gooien. 

Maar wat ging ik aan doen? Nichtje's jurk was een robe a la Francaise, zo'n Marie Antoinette jurk met enorme heupen. Prachtig!  Dus ik wilde ook iets 18e eeuwsigs. 

Als eerste wilde ik nieuwe stays maken. Stays zijn een soort corset die je lijf in een bepaalde pasvorm drukken. Het is niet zoals de bekende corsetten die je nu op veel gottik feestjes ziet. Die corsetten benadrukken de taille en doen dit met stalen baleinen. Tot op het punt dat je taille er zelfs kleiner van wordt.
Stays bestaan uit veel rieten baleinen. De nadruk ligt hier niet op de taille, maar meer op de voorgevel. Het drukt alles eigenlijk plat tegen je aan.
Eigenlijk worden stays gemaakt met walvisbalein, alleen is dat zielig voor de walvis. Dus kies ik riet. Riet heeft dezelfde kenmerken als echt balein. En het is de absolute basis om een 18e eeuwse jurk te maken. Of iets wat een beetje die sfeer heeft (want ik maak geen historisch correcte dingen).  Dus zonder passend ondergoed, geen mooie jurk.
Het maken zelf is niet moeilijk. Het is geen ingewikkeld klusje, het is wel VEEL werk omdat de onderkant van stays bestaan uit allemaal schulpjes. Die je met de hand moet afwerken als je een beetje mooi effect wenst.

 Mijn huidige paar had gebroken baleinen (dat krijg je met riet) in het midden. Ik had al veel vaker stays gemaakt, dus hoe moeilijk kon dat zijn! Right????

jawel, work in progress

In een avondje zaten deze zwarte stays in elkaar. Ik schraapte alle rieten baleinen die ik vond bij elkaar en BAM stays! Ha! Helemaal happy trok ik de stays aan, om erachter te komen dat het niet paste..... Wat krijgen we nou? Ik had netjes mijn zelfgetekende patroon gevolgd (een patroon dat ik al vaker succesvol had gebruikt zelfs). En nu werkten de stays niet zoals het hoorde. Ze waren net te ruim en het gaf niet het gewenste push-up effect dat zo kenmerkend is voor stays.
Geluk bij een ongeluk had Nichtje nog stays nodig, dus gaf ik dit paar aan haar om af te maken.

Vol goede moed begon ik aan het volgende paar stays. Ditmaal liefelijk cremewit met roze. Ik gebruikte wederom mijn eigen getekende patroon, maar ik knipte de stof wat nauwer. Een iets kleiner model zou het allemaal goedmaken, nietwaar? 

zoet en lief

Wederom superenthousiast paste ik de stays. En nou ja.. ze gingen aan.. Dat is positief, toch?  Lang verhaal kort: Deze stays waren te klein. Ja het ging aan, en ja het ging dicht, maar comfortabel was anders. Het push up effect was dermate groot waaroor ik vond dat het meer in een 18+ film thuishoorde. 
Gelukkig had één van mijn vriendinnen (Onna!) nog een paar stays nodig. Zij ging ook mee naar het feest. En zij is toevallig aan de petite kant. De stays staan haar perfect! Dus weer iemand happy en ik weer zonder nieuwe stays.

Ik had nu nog maar drie weken tot het bal. En nog geen passend ondergoed. Behalve dan mijn oude vertrouwde groene stays... Zonder praktische voorsluiting en met geknakte voorkant. Uiteindelijk heb ik grommend en zuchtend de stays langzaam ontleed. De geknakte baleinen vervangen voor nieuwe en alles weer voorzichtig teruggestopt. Het was me gewoon niet gegund, besloot ik. Geen nieuwe stays voor mij, maar wel een happy Nichtje en een happy Onna!

oud plaatje, maar back to square one voor mij

Voordeel van deze stays was het juiste pushup effect, perfecte pasvorm en naja, het is taftzijde. Dat geeft een sjiek gevoel, ookal ziet niemand het. Maar waar ik me kapot aan erger is dat ik dit patroon dus kwijt ben. De andere stays die ik heb gemaakt, hebben een ander patroon en die zit blijkbaar toch niet zoals gehoopt.

Na het weekend het vervolg, want nu er ondergoed is, kan de jurk geknipt worden.


vrijdag 28 februari 2014

Prinsesselijk

Onze eerste echte opdracht kwam eind 2013 binnen! De vraag was of we twee prinsessenjurken wilden maken. Voor twee dochters van een bekende van ons. Uiteraard wilden Nichtje en ik dat doen. We zijn immers al jaren stiekem zelf prinses, dus weten wij precies wat prinsessen dragen.

Alleen had ik nog nooit kinderkleding gemaakt. 
Meisjes hebben natuurlijk andere vormen dan vrouwen. Nou ja, minder vormen met name. Maar Nichtje gaf mij moed. Dit was niet ingewikkeld zoals een victoriaans corset. Dit was een opdracht die juist heel leuk was! Waar we al onze fantasie op los konden laten.

En zo begon het. Onze reis door kinderkledingland. De opdrachtgever wilde SUPERZOET. Dus wij kozen het liefste roze lapje satijn dat we in onze voorraad konden vinden. En babyblauw als extra kleur. Zo lief! Kantjes, bandjes, randjes.. We gingen helemaal los. Om uiteindelijk weer terug te komen op het feit dat er twee kleine meisjes in wilden rennen en spelen. Kleine prinsessen hoeven niet zoals grote prinsessen de hele dag op kantoor te werken  lintjes knippen. Die mogen nog spelen en huppelen. Dus misschien wat minder kant en wat meer bewegingsruimte.

Het lijfje en mouw

Nichtje en ik zijn een verrekt goed team. We vullen elkaars werkzaamheden prima aan. En dat ook zonder al teveel overleg. Het is soms alsof zij al weet wat ik ga doen en vice versa. Ook qua vaardigheden sluiten onze skills aan op elkaar. Zij heeft meer technisch inzicht en ik ben van de details. Dat betekent dat we taken van elkaar overnemen en elkaar ook dingetjes uitleggen. Het is een hele fijne, natuurlijke samenwerking.
Ik hoop echt dat we meer gezamenlijke projecten gaan doen.

lijfje voor een prinsesje! aaah kanjes en bandjes. De jurkjes zijn bijna identiek. Het andere jurkje heeft een ander kantje en hartjes waar hier een roosje is vastgezet. 

Vroeger speelden nichtje en ik ook altijd prinses. Wij waren prinsessen die ook konden toveren. Zo hebben we hele avonturen beleefd. En onze moeders waren ook heel goed in het maken van kleding.
Toen schoot ons iets binnen....
Wij hebben vroeger NOOIT dit soort mierzoete jurkjes gekregen! Nooit een prinsessenjurk om in te spelen, dansen, zingen en toveren! 
Maar.. maar... waren dit dan niet stiekem de jurkjes die wij altijd al wilden hebben? Het project werd ineens ook een beetje sentimenteel. Dus besloten we om nog beter ons best te doen voor de jurkjes.
In mijn hoofd zag ik een kleine Mone rondrennen in het roze jurkje. En een kleine, maar iets grotere Nichtje (ze is ouder dan ik) ernaast. Ja, zo moest het zijn. Bij navraag aan de Moeders kregen we te horen dat zij nooit zo'n jurkje hadden gemaakt omdat we er nooit meer uit zouden komen.  Daar zit een kern van waarheid in


Bijna af! 

Afgelopen week was het moment van de waarheid. De jurkjes waren af en gingen naar Opdrachtgever. Nu maar hopen dat zij er net zo weg van was als wij. Of beter nog, dat de echte prinsesjes zich er ook thuis in voelden. 


Zoet!!!!!

De reactie was positief!!!!!!  
 Opdrachtgever was heel blij en zij liet mij later deze week filmpjes zien van haar dochters die dansten en zongen zoals echte (disney)prinsessen dat doen.  Nichtje en ik zijn supertrots! Wij kunnen nu met een gerust hart zeggen dat de nieuwe generatie prinsessen helemaal stijlvol zijn. 

zaterdag 1 februari 2014

Lief Zoet Simpel

Zoals ik een paar posts geleden vertelde, heb ik in Pijnacker al het één en ander gemaakt.
Mijn zusje is vandaag (jawel 1 februari) jarig en is 26 geworden! JEEEEJ! Omdat zij heel creatief is, vind ik het ook leuk om voor haar dingen te maken. Dit is dus niet de eerste keer. Het is best goed voor het ego als iemand je maaksels met plezier draagt. En het geeft mij de drive om de volgende keer iets nóg mooiers of beters te maken voor haar.
Meestal houd ik het simpel voor zusje. Zusje is lief en schattig. Dus maak ik lieve en schattige kleding voor haar. Niet te flashy. En omdat ik weet dat elk kledingstuk dat Zusje draagt, onder grondige inspectie van de GrandMasters (Oma en Mama) staat, moet ik ook extra mijn best doen om simpele kledingstukken super mooi en af te maken. Niets geen uitstekende draadjes. of scheve zoompjes. Dat wordt opgemerkt, en teruggekoppeld. Uiteraard inclusief tips en trucs, maar ik ben gewoon nog niet zo behendig. 
No pressure!

Om te beginnen zag ik ergens in een verloren zak ontzettend schattige, gehaakte bloemetjes! 
bij navraag bleek dat Mama ze in een ver verleden had gehaakt. Dat moet ik ook eens leren!

Daar wilde ik een stofje bij zoeken! Zoiets schattigs en zoets kan ik toch niet laten liggen? Algauw viel mijn oog op een schattig zeegroen stofje met lila bloemetjes. Alleen was het van dat lichte katoen. Het type katoen dat met de verkeerde draadspanning op je machine kreukelt en uiteraard ook graag de benen neemt. Ik moest dus extra voorzichtig zijn. Stiksels uithalen zou betekenen dat er gaatjes achterblijven in de stof. De GrandMasters zouden dit zeker opmerken!

Met extra veel beleid koos ik een simpel blouse patroontje uit een Japans Lolita magazine uit. Mijn zusje past perfect in één van de standaard maten, omdat ze niet zo groot is. Maar gothic lolita is misschien een beetje te opzichtig voor Zusje. Dus paste ik de kraag en de mouwen aan. Geen extra ruches of hoog kraagje, less is more.

In plaats van regulier patroonpapier gebruik ik soms plastic afvalzak als patroon papier. Dat is dunner dus dan zie je beter wat je doet. Het blijft goed op de stof liggen omdat het vaak al heel snel statisch wordt.

Voordeel van een simpel patroon is dat het vaak ook niet super veel tijd kost om het in elkaar te zetten!
close up van het stofje! oeeeeh


En tadaaaa!!! Inmiddels zitten er ook knopen op. Maar  ik heb zo m'n best gedaan om het te laten lijken alsof je het blousje in een winkel hebt gekocht, in plaats van door één of andere leipe hobbyist is gemaakt. En ik ben er ook wel blij mee! 

Alleen het stomste komt nog. Gisteren was ik bij Zusje voor haar verjaardag alvast.. En ben ik blijkbaar helemaal vergeten het blouseje mee te nemen. AARG!! Sorry Zusje!! Ik ben zo'n zeef af en toe..
Uiteraard heb ik haar wel de plaatjes laten zien en daar was ze al heel blij mee. Sorry GrandMasters, jullie moeten nog even wachten voordat jullie dit kledingstuk kunnen inspecteren.